Over Ons

Het bestuur bestaat uit:
Mariëtte Berbée - voorzitster
Jorien Stoffers - penningmeester
Ria Sneekes - secretaresse
Anneke Tigchelaar - bestuurslid
Margriet Dignum - bestuurslid
Mariëtte Berbeé :Ik ben werkzaam als neonatologie (couveuse) - verpleegkundige in het Medisch Centrum Alkmaar.
Voordat ik mijn verpleegkundige opleiding begon, had ik als wens om als verpleegkundige te gaan werken in een ontwikkelingsland. Maar dat is er toen niet van gekomen. In de jaren die volgden, heb ik wel een aantal ontwikkelingslanden als vakantiebestemming bezocht. En zo heb ik in 2007 een rondreis door Oeganda gemaakt en kennis mogen maken met deze vriendelijke bevolking. Op mijn verzoek heb ik een ziekenhuis in de hoofdstad mogen bezoeken. Hier was de enige couveuse afdeling van het land gevestigd. Ik was onder de indruk van hun inzet om de zieke pasgeborenen een goede start te geven. Wel hadden ze een tekort aan verplegend personeel, waardoor ik besloten heb om in 2008 een paar maanden als vrijwilligster mijn hulp en mijn kennis aan te bieden.
Dit was tevens het begin van Stichting Een Betere Start
Ria Sneekes : Hierbij wil ik mij aan u voorstellen.
Mijn naam is Ria Sneekes en ben reeds vanaf 1974 werkzaam als verpleegkundige in het MCA. Momenteel werk ik als neonatologie verpleegkundige op de kinderkliniek. Het mooiste werk vind ik couveuse kinderen verzorgen en hun ouders hierin begeleiden. Vorig jaar ben ik als vrijwilligster naar Oeganda geweest om samen met mijn collega Mariette Berbee. een kraamkliniek op te starten en dat was voor mij een bijzondere ervaring. Daarom ben ik nu bestuurslid geworden van de stichting : “Een Betere Start” om mij in te zetten als vrijwilligster voor het zieke Afrikaanse kind
Ik ben Anneke Tigchelaar : en werk sinds 1974 in het Medisch Centrum Alkmaar en sinds 1982 op de intensive care afdeling.
Woon in Middenmeer met echtgenoot Gerrit en we hebben 3 volwassen kinderen. Ontwikkelingwerk heeft altijd mijn interesse gehad maar er nooit daadwerkelijk iets mee gedaan. Ik kende Mariet al en wist van haar bevlogenheid voor Oeganda. Toen ik hoorde dat Mariet voor 4 maanden naar Oeganda ging en er nog een maand alleen voor stond was voor mij de stap om mee te gaan niet groot. Ik had een voorstelling van Afrika maar geen verwachting. Laat maar komen dacht ik. 4 Weken mocht ik Afrika ervaren ,de gastvrijheid van de mensen, de daadkrachtige vrouwen, de prachtige natuur, dans en muziek, de chaos in het verkeer, gemakzucht, slechte wegen en onderwijs en gezondheidszorg waar nog veel winst te behalen is. Dat een zwangere vrouw een bevalling overleeft en een gezond kindje baart is daar niet vanzelfsprekend. En of het kindje uitgroeit tot een volwassene is ook maar de vraag. Met in onze ogen eenvoudige voorzieningen kunnen de overlevingskansen aanzienlijk verbeterd worden. Afrika is een land in ontwikkeling ,het gaat langzaam maar het staat niet stil. We helpen ze niet door onze Westerse jas om ze heen te gooien. De bevolking in Oeganda zal het zelf moeten doen maar wij kunnen hen daarbij wel helpen. Een druppel op een gloeiende plaat?
Ga er maar eens een tijdje heen.
Voor mij was dit de 1e keer maar zeker niet de laatste keer.
Mijn naam is Margriet Dignum , ik ben moeder van drie volwassen kinderen. Vanaf de jaren tachtig werk ik in de hulpverlening, eerst met mensen met een verstandelijke beperking en sinds 2006 met mensen met autisme. Voor ik in de hulpverlening terecht gekomen ben, heb ik een blauwe maandag de Landbouw Hogeschool in Wageningen bezocht. Mijn idee was daar een studie bodemkunde te doen en dan met mijn kennis in Afrika mensen te helpen. Daarvan is niks terecht gekomen. Hoe leuk is het daarom, dat ik mijn ideaal van toen, nu een klein beetje kan waarmaken binnen stichting Een Betere Start. Ik ben bestuurslid sinds voorjaar 2015. Mijn eerste bezoek aan Oeganda maart 2016 was een belevenis, nooit eerder bezocht ik een donker Afrikaans land. En wat voelde ik me er welkom, wat een hartelijkheid en wat een onbevangen ervaren en accepteren van wat de dag brengt. De mensen zijn zo gastvrij en dankbaar, in elk geval in het gebied waar wij de kliniek hebben staan, vlak bij de Congolese grens.
Jorien Stoffers tekst volgt nog!