Kasese vanaf 2017!

April 2018:
Nieuwsgierig hoe het een en ander is verlopen na ons vorig bezoek, vertrok er weer een delegatie naar Oeganda. Vier man sterk deze keer. De bouwers waren hard bezig met de laatste dingen aan de staffquarters, maar helaas konden we hier nog niet slapen. Dit betekende wel, dat we bij onze projectleider moesten overnachten en dus elke dag minstens een uur naar de kliniek moeten rijden. Nu is dat daar niet zo erg, want er valt zoveel te zien onderweg en je moet ook niet gek opkijken als de olifanten naast de weg staan te eten.


In de kliniek zelf komen veel zwangeren voor de zwangerschapscontrole en ook zien we meer bevallingen. Deze week is er ook een contract afgesloten voor de bouw van de mothers place. Een plek waar de vrouwen voor de bevalling al kunnen verblijven, zodat ze dichtbij zijn wanneer de bevalling begint. We hebben ook medisch materiaal gekocht, oa een brancard. Nu is het zo, dat de as moeder soms nog een eind moet lopen als ze al weeën heeft en kondigt het kindje zich langs de kant van de weg aan. Nu kunnen ze de as moeder naar de kliniek dragen. Wij hadden deze week het geluk, dat we weer getuige mochten zijn van de geboorte van het vierde kindje van een mevrouw, maar wel haar eerste zoon


Deze week hebben we ook het contract getekend voor de bouw van de mothers place. En de daden werden bij het woord gevoegd en er werd gelijk begonnen met de fundering.




De traditie in Oeganda is, om bij het uitzetten van de fundering een geit binnen deze kaders te slachten. Dit zou geluk brengen voor het gebouw en de bewoners. Mukaka schonk ons een geit, die onder onze toeziende,leden ogen de hals werd doorgesneden ( bloed wordt allemaal opgevangen, want is zeer voedzaam !) en geslacht. Dit tot grote vreugde van de o.a. de bouwers, waar vanavond weer eens vlees op het menu staat. Wij sloegen deze maal over en brachten ons weer in gereedheid voor de thuisreis.


November 2017:
In november zijn we, Jorien, Ineke Naber en Mariëtte weer naar Oeganda gegaan.

Na ons vorig bezoek waren er toch weer wat problemen rondom de familie geweest. Er werd ook verteld dat wij, de Nederlandse delegatie, geen vertrouwen in Elijah hadden. Niet wetend wie dit in de wereld geholpen heeft, waren wij genoodzaakt om met de community te communiceren. Dit deden we tijdens de missen, waar we veel mensen konden bereiken.

We hebben verteld, dat we blij zijn weer ter plekke te zijn, maar dat telkens door communicatie problemen onder de bevolking, de resultaten achter blijven. Door nu duidelijk te vertellen hoe onze visie op het geheel is, wij hopen dat van af nu de voortgang soepeler zal verlopen. Maar dat we ook medewerking verwachten van de bevolking zelf. De kliniek is ook even gesloten geweest, maar dat de zwangeren nu weer ten allen tijden terecht kunnen in de kliniek.

De tuinen zijn weer geïnspecteerd. Helaas viel de winst van de oogst een beetje tegen. Wel hebben we weer micro-krediet verschaft om nog meer land te huren en te bewerken. Eens zal de winst toereikend zijn om alle salarissen te kunnen financieren.

Het was goed te zien, dat er deze week veel vrouwen de weg naar de kliniek wisten te vinden voor de zwangerschapscontrole. Ook wij mochten met de “toeter” luisteren naar het hartje. Na de controles werde de vrouwen in de gelegenheid gesteld om de verloskamers etc. te bekijken


De Rabobank sponsorde nog met tasjes voor de kinderen en t-shirts, waar de vrouwengroep erg blij mee was en die voor ons in ‘tenue” dansten en zongen.
En dan is het weer tijd voor afscheid!



Maart 2017:
Helaas heeft het door een verkeersongeval van Mariëtte weer een jaar geduurd voordat er een delegatie naar Oeganda kon afreizen. En we waren weer nodig! Nog steeds heeft de regering geen salarissen betaald. Omdat dit voor ons niet haalbaar is om te betalen, hebben we al eerder besloten om de kliniek een poosje te sluiten tot ongenoegen van het district. Daarom hebben we bij aankomst een pittig gesprek met de districtregering gehad. Er wordt ons uitgelegd, dat wij een unieke positie in Oeganda innemen en zij ons niet kunnen onderbrengen onder een categorie. Wij besluiten met elkaar om onafhankelijk te worden en onze ‘eigen broek te gaan ophalen’. Ons doel van de kraamkliniek is het terugdringen van moeder- en kindersterfte. En dit geldt voor alle lagen van de bevolking. Daarom moet de kliniek toegankelijk zijn voor iedereen en dus ook betaalbaar voor iedereen. Maar met deze inkomsten kunnen we niet alle salarissen betalen. We hebben naar mogelijkheden gezocht om inkomsten te creëren uit andere bronnen en ons oog is gevallen op de agrarische sector.